یکی از قویترین خطوط دفاعیِ نَفس، براستی معقولیت ماست ممکن است ما در شرایطی قرار بگیریم که دوست داشته باشیم مطلبی را بیاموزیم و یا حتی مجبور شویم موردی را یاد بگیریم. در هر صورت یا مجبور شویم و یا تصمیم بگیریم در مورد موضوعی آموزش ببینیم و یا با آن مطلب، ارتباط برقرار کنیم.در این شرایط اگر می خواهیم بطور کامل موضوع را در یابیم باید از معقولیت خودداری کنیم. البته که معقولیت، لازمه حتمی زندگی است. اما وجودش در زمان آموزش و یا ارتباط با موضوعی، مزاحمِ حتمی است. و درست در شرایطی که لازمست ما نکات و ریزه کاریهای یک موضوع را، در یابیم معقولیت مشغول تجزیه و تحلیل شده و ذهن را درگیر درستی و نادرستی موضوع کرده. و مانع دریافت کامل مراتب ،می شود. زمانی که ما اراده می کنیم موضوعی را بفهمیم. باید قبلا زشت و زیبای آن مطلب را بررسی کرده.و لزوم وعدم لزوم ارتباط با آنرا بسنجیم. و تلاش کنیم. کامل آن را سبک و سنگین کنیم و در صورتی که تصمیم گرفتیم. که با مطلب ارتباط بر قرار کنیم. دیگر نباید قضاوت و معقولیت را وارد مبحث کنیم...ما باید بدون قضاوت سعی کنیم. تمام جوانب موضوع را بفهمیم. و ارتباط خود را تکمیل نمائیم.حتی برای اطمینان از درستی دریافت خود، شاید ضروری باشد. برای مرتبه دوم هم موضوع را طرح کرده. و مجددا شروع به یاد گیری کنیم.البته لازم است. پس ازتوقف معقولیت و طی فرایند یاد گیری. و یا ایجاد ارتباط به وضعیت عادی و معمولی خودمان برگردیم .رسوب کردن و ماسیدن در یافته ها و ایستا بودن، در دریافتها، بسیار راحت اما عمل درستی نیست. ما یک مطلب را می آموزیم. و یا با یک پدیده ائی ارتباط برقرار می کنیم .حالاکارمان را با موفقیت انجام داده ایم. خوبست. که به وضعیت عادی وشروع مجدد معقولیت بر گردیم. و آماده شویم. تا مطلب دیگری را بیاموزیم. و یا با موضوع دیگری ارتباط برقرار کنیم.در مرحله طی نمودن دوران آموزش و یا برقرار کردن ارتباط ،معقولیت، مانع بزرگی است.چون معقولیت، ذهن را مشغول بررسی و سبک و سنگین کردن موضوع،میکند. و مانع انتقال درست و سریع مفاهیم به مغز و حافظه می شود.البته با توجه به عادات و گفتگوی درونی ما، قضاوت نکردن. بسیارمشکل و گاهی غیر ممکن است. اما می توانیم. با تمرین هائی به سکوت درونی و قطع گفتگوی درونی خود برسیم.
ادامه دارد